تبلیغات
فوریت های پزشکی ایلام _1387 (مركز 115 ایوان_ 1389) - مطالب هفته اول اردیبهشت 1392
تاریخ : جمعه 6 اردیبهشت 1392 | 11:50 ب.ظ | نویسنده : alijan mahmoodi

سه جزء دستگاه گردش خون که مهمترین نقش را در خونریزی وشوک ایفا می کنندعبارتند از قلب عروق و خون دستگاه تنفسی نیز برای باقی ماندن وضعیت طبیعی خونرسانی لازم است  ارگانهایی که  به کاهش خونرسانی بیش از حد حساسند قلب- مغز-ریه هاو کلیه ها می باشند.  
بسیاری از علائم و نشانه هایی که بیمار در حالت شوک نشان میدهد ناشی از تلاش بدن برای تامین خونرسانی به این ارگان های حیاتی می باشد همین ارگانها هم یک نقش مهم دارند و آن کوشش برای برگرداندن شوک و جلوگیری از خونریزی بیشتر خونرسانی عبارتند از حمل اکسیژن  وسایر مواد  غذایی به سلولهای دستگاههای بدن وحذف موثر دی اکسید کربن و سایر مواد که نتیجه گردش کافی و دائمی خون در مویرگهاست 

ادامه مطلب
تاریخ : جمعه 6 اردیبهشت 1392 | 11:48 ب.ظ | نویسنده : alijan mahmoodi
دستگاه گردش خون شامل قلب به عنوان پمپ‌کننده شبکه عروق خونی و خون می‌باشدکه وظیفه آن رساندن خون حاوی اکسیژن و مواد غذایی به سلول‌های بدن می‌باشد. کاهش علائم حیاتی بدن به دلایل مختلف بلافاصله بعد از آسیب و یا با تأخیر که بر اثر ناتوانی دستگاه گردش خون در رساندن کافی به اعضای بدن، ایجاد می‌شود را شوک گویند که از یک ضعف تا یک وضعیت کشنده بر اثر آسیب شدید، متغیر است. در این حالت چون خون کافی به اعضای بدن نمی‌رسد، بدن شروع به مقابله با وضع موجود (کاهش خون‌رسانی) می‌کند. دفاع بدن در این حالت به صورتی است که باید حداکثر خون به اعضاء حیاتی مثل مغز و قلب رسیده و در مقابل به اعضاء کم اهمیت‌تر مثل پوست، روده و عضلات خون کمتری برسد زیرا که سلامت قلب و مغز ضروری‌تر است و “در حقیقت شوک دفاع بدن در برابر کاهش خون‌رسانی است”این اختلال به سه دلیل می‌تواند بروز و یا پیشرفت کند:

۱. کاهش قدرت قلب ۲. تغییر ناگهانی قطر رگ‌های خونی ۳. ناکافی بودن حجم مایع داخل عروقی

تقسیم‌بندی انواع شوك

شوك ناشی از كاهش حجم خون (هایپوولمیك) - خونریزی
- از دست رفتن مایعات
(غیرخونریزی مثل اسهال و استفراغ)
شوك توزیعی - شوك عصبی
- شوك روانی (غش)
- شوك عفونی
- شوك آنافیلاكتیك
شوك قلبی - سكته قلبی
- انسداد داخل یا خارج قلبی گردش خون

۱. شوک کاهش حجم خون(هایپوولمیک):

۶۰% وزن بدن انسان را مایعات تشکیل می‌دهد. از بین رفتن ۱۰% این حجم با مکانیسم‌های جبرانی، جبران می‌شود ولی اگر حجم خون در گردش، ۲۵-۲۰ درصد کاهش یابد، مکانیسم‌های جبرانی قادر به جبران نبوده و شوک هیپوولمیک رخ می‌دهد. این نوع شوک از شایع‌ترین علل شوک می‌باشد که می‌تواند به عللی مثل اسهال، استفراغ، تعریق شدید، کم آبی، خونریزی داخلی و خارجی، سوختگی وسیع و وقایع حاد داخل شکم مثل پاره شدن آپاندیس ایجاد شود.

۲. شوک ناشی از اختلال کارکرد قلب(کاردیوژنیک):

شایع‌ترین علت آن بیماری‌هایی نظیر سکته قلبی، صدمات قلبی، پرفشاری عروقی در ریه، تنگی دریچه آئورت می‌باشد که ۱۰۰- ۹۰ درصد بیماران دارای شوک قلبی می‌میرند.

۳. شوک ناشی از تغییرات قطر عروق(وازوژنیک):

در این شوک، جریان خون بافت‌های بدن طبیعی بوده ولی به دلیل ترشح واسطه‌های شیمیایی که منجر به اختلال در نفوذپذیری و انقباض عروق می‌شود، حجم خون در گردش کم به نظر می‌رسد. این نوع شوک بر اثر عوامل زیر ممکن است بروز کند:

الف) شوک عصبی(نوروژنیک)

بر اثر آسیب‌های نخاعی، ضربه محکم به ستون فقرات یا سر و ایجاد درد و درک آن توسط سیستم عصبی و نهایتاً گشاد شدن ناگهانی عروق و سقوط شدید فشارخون، ایجاد می‌شود.

ب) شوک روانی(سایکوژنیک)

به علت اختلال موقت و گذرای خون‌رسانی به مغز برای چند لحظه ایجاد می‌شود مثل شنیدن خبر ناگهانی، خستگی مفرط، ایستادن طولانی و … .

ج) شوک عفونی( سپتیک)

شایع‌ترین و مهم‌ترین نوع شوک وازوژنیک است که ارگانیسم‌های بیماری‌زا با آزاد کردن سم در تمام بافت‌های بدن از طریق افزایش نفوذپذیری عروق و اتساع آنها و اختلال در کارکرد قلب، موجب بروز این شوک می‌شوند. مرگ و میر در شوک عفونی پیشرفته زیاد است(حدود ۵۰ درصد) که اکثراً به دلیل کاهش شدید فشارخون و نارسایی چند عضو اتفاق می‌افتد.

د) شوک حساسیتی(آنافیلاکتیک)*

علائم شوك:

در مراحل مختلف شوك و انواعی از شوك نظیر شوك عفونی یا حساسیتی نشانه‌ها و علائم متفاوتند ولی به طور كلی علائم شوك عبارتند از :
رنگ‌پریدگی پوست- پوست سرد و مرطوب- نبض تند و ضعیف- تنفس تند و سطحی- كاهش فشارخون(علامت دیررس)- كاهش درجه حرارت بدن- مردمك‌های گشاد- تهوع و استفراغ- اضطراب- بی‌قراری- كاهش سطح هوشیاری یا بیهوشی- تشنگی- گیجی و منگی.

كمك‌های اولیه :

بهترین درمان شوك پیشگیری از آن است. بنابراین اگر برای كسی حادثه‌ای اتفاق افتاده (مثلاً تصادف كرده) كه احتمال می‌دهید دچار شوك شود ولی هنوز علائم شوك را نشان نمی‌دهد، با این حال اقدامات درمانی شوك را در مورد وی اجرا كنید تا دچار شوك نشود.
این اقدامات عبارتند از :
۱- كنترل و باز نگه داشتن راه‌های هوایی مصدوم و جلوگیری از آسپیره كردن مواد استفراغی.
۲- دادن اكسیژن.
۳- كنترل خونریزی.
۴- آتل‌بندی محل شكستگی.
۵- مریض را به پشت دراز كرده و پاهایش را حدود ۳۰- ۲۰ سانتی‌متر بلند كنید. نكته مهم اینكه اگر با این كار تنفس مصدوم مشكل شد فوراً پاها را پائین بیاورید و یا اگر احتمال شكستگی پا یا ستون فقرات می‌رود، پاها را بلند نكنید.
۶- جلوگیری از دفع حرارت بدن مصدوم به وسیله پیچیدن وی درون پتو یا لحاف یا هر چیز مشابه آن، توجه داشته باشید كه با حرارت خارجی (بخاری) مصدوم را گرم نكنید.
۷- درصورتی كه مصدوم بیهوش نبوده و استفراغ ندارد به او مایعات بدهید.
۸- كنترل علائم حیاتی را هر ۵ دقیقه یك بار به عمل آورید.

واكنش حساسیتی شدید (شوك آنافیلاكتیك)

اغلب مردم فكر می‌كنند حساسیت تنها باعث التهاب، خارش یا دیگر مشكلات كوتاه مدت می‌شود كه با رفع عامل ایجادكننده برطرف می‌گردند ولی واكنش‌های شدیدتری به بعضی مواد خوراكی یا تزریقی وجود دارد كه شوك آنافیلاكتیك نامیده می‌شود. این شوك می‌تواند در عرض چند دقیقه یا حتی چند ثانیه ایجاد شده و اگر فوراً درمان نشود می‌تواند به مرگ بیانجامد. بعضی خوراكی‌های خاص مانند آجیل، صدف، ماهی یا بعضی داروها مانند پنی‌سیلین خوراكی، نیش زنبور عسل یا زنبور قرمز، تزریق داروهایی مانند پنی‌سیلین یا واكسن كزاز می‌توانند در افراد حساس باعث واكنش‌های شدید و سریع شوند. تقریباً یك درصد مردم حساسیت شدیدی نسبت به نیش حشرات دارند.
پاسخ حساسیتی شدید (شوك آنافیلاكتیك) زمانی ایجاد می‌شود كه فرد با ماده حساسیت‌زایی برخورد كند و قبلاً نیز سابقه برخورد با آن را داشته و بدن فرد آن را به عنوان مهاجم بشناسد. در این صورت پادتنی به نام IgE تولید می‌گردد. سپس پادتن‌ها و دفاع میزبان با ماده حساسیت‌زا كه برای بار دوم وارد بدن شده، برخورد كرده و مواد شیمیایی(مانند هیستامین) آزاد می‌شوند. این مواد در ریه‌ها، عروق خونی، روده‌ها و پوست اثرات ناخوشایندی را ایجاد می‌كنند. این شوك یكی از شرایط تهدیدكننده حیات به شمار می‌آید. ۸۰-۶۰% مرگ‌های ناشی از شوك آنافیلاكتیك به علت ناتوانی در تنفس می‌باشد و علت آن تورم و انسداد راه‌های هوایی است. علت دوم این مرگ‌ها (حدود ۲۴% مرگ‌ها)، شوك است كه به علت كافی نبودن خون در گردش می‌باشد.

علائم و نشانه‌های شوك آنافیلاكتیك:

سرفه، عطسه، خس‌خس صدا تورم صورت، زبان و دهان تنفس دشوار تهوع و استفراغ سفتی و تورم گلو سرگیجه
خارش و سوزش شدید انقباض عضلات شكم(كرامپ شكمی)
بثورات یا كهیر پوستی متمایل به آبی شدن (سیانوز) اطراف لب‌ها و دهان
در شوك حساسیتی علاوه بر انجام سایر كمك‌های اولیه شوك، تزریق آدرنالین(اپی‌نفرین) توسط امدادگران مجاز است.
 

علل شوک حساسیتی
پنی‌سیلین و مشتقات آن از شایعترین علت شوک آنافیلاکتیک بوده و پس از آن مار گزیدگی و خصوصا زنبور ‌گزیدگی قرار دارند. شایعترین علت شوک آنافیلاکتیک پنی‌سیلین (و سایر داروها) ، غذاها (بادام زمینی ،تخم مرغ ، غذاهای دریایی و شیر) ، عصاره گرده ، لاستیک و سم حشرات می‌باشند. شوک حساسیتی در اثر عکس العمل شدید بدن به مواد حساسیت‌زا ایجاد می‌شود و بسیار خطرناک است. انواع گوناگونی از مواد می‌توانند حساسیت‌زا باشند.

مثلاً موی گربه حساسیت‌زا است. شخصی که نسبت به موی گربه حساسیت داشته باشد، هرگاه گربه‌ای در نزدیکی آن باشد عطسه کرده و احساس خارش می‌کند. این واکنش ، بسیار جزئی است. در مورد نیش زنبور ، بعضی اشخاص تنها واکنشی که از خود نشان می دهند، احساس درد و تورم در ناحیه نیش زنبور است. بعضی از افراد نیز واکنشهای شدیدتری از خود نشان می‌دهند و یا دچار شوک حساسیتی می‌شوند. در این نوع شوک ، ماده حساسیت‌زا باعث می‌شود که رگهای خونی سریع متسع شوند و فشار خون کاهش یابد. همچنین بافتهایی که در مسیر دستگاه تنفس قرار دارند، ورم می‌کنند و مجاری تنفسی را مسدود می‌نمایند.

عوامل حساسیت‌زا
نیش حشرات: نیش زنبور عسل و زنبورهای سرخ ایجاد حساسیت سریع و حاد می‌کنند.
مواد خوراکی: مانند میوه با دانه های روغنی ، ادویه ، میوه‌هایی مانند(خانواده توت) ، ماهی ، صدف و بعضی از داروها ، ایجاد حساسیت می‌کنند. در اکثر موارد این نوع حساسیت خفیفتر از حساسیت نیش حشرات است.
مواد استنشاقی : گرد و خاک ، گرده گل و پودرهای شیمیایی اکثراً حساسیت شدید و حادی ایجاد می‌کنند.
مواد تزریقی : داروهایی مانند پنی سیلین ایجاد حساسیت شدید می‌کنند.
مواد جذبی : تماس بعض از مواد شیمیایی با پوست بدن ، حساسیتهای شدیدی ایجاد می‌کند. این نوع شوک را نمی‌توان دقیقاً پیش بینی کرد.
علائم شوک حساسیتی
سطح هوشیاری : بی‌قراری که معمولاً به دنبال آن غش و بیهوشی پیش می‌آید.
تنفس: مشکل می‌شود و با خس‌خس سینه همراه است.
نبض: تند و ضعیف می‌شود و یا کاملاً نامحسوس است.
فشار خون : در ابتدا بالاتر از حد طبیعی است ولی ممکن است بعداً تا حدی که ایجاد شک کند کاهش یابد.
پوست: آثار حساسیت به صورت قرمزی و کهیر بر روی آن مشخص می‌شوند.
صورت: زبان و صورت ورم می‌کند، لبها کبود شده اطراف زبان و دهان بی‌رنگ می‌شوند.
استفراغ
تورم مچ پا و مچ دست

بیمار مبتلا به شوک حساسیتی معمولا از موارد زیر شکایت می‌کند:
خارش و سوزش پوست خصوصاً پوست صورت ، سینه و پشت
انقباض دردناک سینه و سختی تنفس
سرگیجه
بیقراری و آشفتگی
حالت تهوع ، دل درد و یا اسهال
سردرد
عطسه ، خارش ، احساس مرگ و خشونت صدا ممکن است علائم آغازگر شوک باشند.
این نوع شوک ، موقعیت خطرناک و اورژانسی است که برای جلوگیری از واکنشهای حاد احتیاج به تزریق دارو دارد.

درمان شوک حساسیتی
قبل از هر چیز عامل حساست‌زا باید شناخته شده و تماس با آن قطع شود.
اقدامات اولیه شامل اقدامات اصول احیا (BLS) است. مجرای تنفسی بیمار را باز نموده و اقدام به تنفس مصنوعی یا CPR نمایید.
اکسیژن خالص (با غلظت بالا) به مصدوم برسانید و اقدام به درمان شوک نمایید.
مصدوم را فوراً به مراکز پزشکی برسانید اگر مصدوم بیهوش نیست، او را به حالت طاق باز و یا به پهلو بخوابانید. در صورت آگاهی از ماده آلرژی‌زا و یا علت حساسیت (مثلاً نیش حشرات و غیره ) به کادر پزشکی نیز اطلاع دهید. ضمن انتقال مصدوم ، اصول اولیه احیاء را انجام دهید.

از مصدوم بپرسید که آیا به ماده خاصی حساسیت دارد یا خیر، از جمله حساسیت نسبت به بعضی از غذاها ، عوامل محیطی ، بعضی از داروها و دیگر عوامل. عوامل نامشخص از طریق واکنشی که مصدوم نشان می‌دهد، مشخص می‌شوند. مصدومینی که نسبت به بعضی عوامل ، واکنش شدید از خود نشان می‌دهند، در صورت تماس با آن عوامل ، باید فوراً داروهای لازم را مصرف کنند.

اولین داروی تزریقی جهت درمان شوک حساسیتی آمپول اپی نفرین است که حدود ۰.۰۱mg/kg و حداکثر تا ۰.۳ میلیگرم به صورت زیر جلدی تزریق می‌شود. داروهای بعدی عبارتند از آمپولهای ضد حساسیت مثل کلرفنیرامین که داخل رگ تزریق می‌شود. داروهای گشاد کننده راههای هوایی مثل آمینوفیلین و داروهای تعدیل کننده سیستم ایمنی مثل هیدرو کورتیزون نیز استفاده می‌شوند. شروع دادن مایع داخل رگی مثل سرم رینگرلاکتات نیز اهمیت زیادی دارند.

شوک ناشی از برخی بیماری های نسبتا شایع دوران کودکی است از جمله : گاسترو آنتریت  دیابت ملیتوس ، تروما عفونت و خوردن اتفاقی دارو .

نکته : بهترین نتایج بالینی شوک بستگی به تشخیص زودرس و درمان مناسب و سریع دارد . در شیرخوار کودک ، میوکارد بافت انقباضی کمتری دارد ، افزایش نیاز به برون ده قلب ، ابتدا با افزایش تعداد ضربان قلب توسط مکانیسم های عصبی برآورده می شود ، در کودک بزرگتر یا فرد بزرگسال ، زیاد شدن حجم ضربه ای به طور بسیار کارآمدی ، برون ده قلب را افزایش می دهد .

بررسی :

توجهات پرستاری در شوک کودکان باید روی سیتسم قلبی تنفسی و نورولوژیک متمرکز شود .

تغییر سطح هوشیاری از اولین عواملی است که نشان دهنده وخیم تر شدن شرایط می باشد .

تشخیص به موقع و درمان سریع شوک در نوزادان و کودکان میزان مرگ و میر را کاهش می دهد . در درجه اول باید از باز بودن راه هوایی مطمئن شویم و بیمار را از نظر تنفسی مانیتورینگ کنیم . همچنین باید از باز شدن ریه در زمان تنفس اطمینان حاصل شود . جریان خون مرکزی بوسیله چک کردن نبض های فمورال ،براکیال یا کاروتید بررسی شود .

شوک هیپولیک :

شایع ترین علت شوک در کودکان بوده و علل آن عبارتند از : اتلاف خون، کاهش مایعات و الکترولیت های بدن به دنبال استفراغ و اسهال ، از دست دادن مایع به داخل فضای سوم که ناشی از سندرم های نشت مویرگی است .

با مشاهده هیپوتانسیون و تاکی کاردی و عدم وجود علائم نارسایی قلب ( مانند هپاتومگالی ، رال ، ادم ، اتساع وریدهای ژوگولر یا گالوپ ) یا سپت سمی (تب ، لوکوسیتوز ، یا کانون عفونت) می توان شوک هیپولمیک را از سایر علل شوک افتراق داد .

بهبود شوک هیپولمیک به شدت هیپولمی ، وضعیت قلبی بیمار و تشخیص و درمان سریع وابسته است. پیش آگهی شوک هیپولمیک بدون عارضه خوب بوده و مرگ و میر آن کمتر از ۱۰ درصد می باشد . مکانیسم های جبرانی در شوک هیپولمیک عبارتند از : افزایش فعالیت سمپاتیک و آدرنال که سبب افزایش تعداد ضربان قلب و قدرت انقباض میوکارد می گردند .

کودکان با تشخیص شوک ها یپولمیک نیاز به بررسی علائم حیاتی ، چک کردنBP هر ۱۵ تا ۶۰ دقیقه است . رنگ و تورگور پوستی ، درجه حرارت نیز باید مرتبا چک شود . فونتانل قدامی نیز باید از نظر تورفتگی یا برجستگی بررسی شود یک فونتانل تو رفته ممکن است دلیل بر کم آبی کودک باشد .از طرفی برجسته بودن فونتانل معمولا نشان دهنده سطح کافی مایعات بدن است . به علاوه پرستار باید مرتبا علائم نورولوژیک بیمار را بسنجد . کاهش سطح هوشیاری باید سریعا گزارش شود پرستار باید مرتبا قلب و ریه های بیمار را سمع کند و نبض های محیطی را لمس کند زمان پر شدن مجدد مویرگی ، چسبندگی غشاءهای موکوسی و تونوسیته و قدرت عضلات چک شود ، میزان برون ده ادراری بررسی شود اگر کودک اسهال دارد باید کیسه ادراری یا سوندفولی استفاده شود شکم لمس شود صداهای روده سمع گردد ، صدمه شکم باید رد شود ، هر نوع صدمه یا ترومای وارد آمده به شکم باید سریعا گزارش شود .

شوک توزیعی ( منتشر ):

اختلالات توزیع خون ممکن است باعث عدم تکافوی شدید خون رسانی بافتی ، حتی در صورت طبیعی یا بالا بودن برون ده قلبی شود این موارد توزیع غلط جریان معمولا ناشی از اختلالات در تونوس است . شوک سپتیک شایع ترین شوک توزیعی در کودکان است و معمولا عارضه سپتی سمی باکتری های گرم منفی و گرم مثبت و نیز عفونت ناشی از ریکتزیا و ویروس ها است . این بیماران معمولا تب ، خواب آلودگی ، پتشی ، و پورپورا داشته و یک کانون عفونی در بدنشان یافت می شود . علامت اولیه شوک توزیعی یا منتشر افزایش درجه بدن ( هایپر ترمی ) یا کاهش درجه بدن ( هایپو ترمی ) می باشد . در جه حرارت باید هر یک تا دو ساعت کنترل شود . در شوک زودرس ( فاز هایپر دینامیک ) پوست معمولا گرم و براق می شود . در شوک دیر رس ( فاز هایپو دینامیک ) پوست معمولا سرد و خاکستری میشود .

یک استثنا وجود دارد که در صدمه به طناب نخاعی اتفاق می افتد و بدن نمی تواند در درجه حرارت نرمال قرار گیرد . شوک با هر اتیولوژی که باشد و به هر دلیلی که اتفاق بیافتد ممکن است باعث اختلال در عملکرد گرد ش خون شود در نتیجه عملکرد فاکتورهای انعقادی خون و پلاکت ها مختل می شود بنابراین پرستاران باید به دقت پوست بیمار را از نظر پتشی تراوش خون از لاین های تهاجمی ، صدمه پورپورا بررسی کنند . وجود پتشی های پراکنده روی پوست ممکن است نشان دهنده یک سبسیس شدید باشد در کودکان کاهش فشار خون یک نشانه دیر رس در انواع مختلف شوک می باشد .

شوک کاردیوژنیک :

این نوع شوک ناشی از اختلال کارکرد میوکارد بوده و به صورت تضعیف قدرت انقباضی و برون ده قلب و خون رسانی نا کافی بافتی خود را نشان می دهد . شوک کاردیوژنیک اولیه در کودکانی که بیماری مادرزادی قلب دارند رخ می دهد در اکثر بیمارانی که بیماری مادرزادی قلبی دارند ( به غیر از سندروم قلب چپ هیپوپلاستیک ) نارسایی قلبی پیش از شوک کاردیوژنیک ایجاد می شود. کودکان با شوک کاردیوژنیک باید از نظر قلبی و تنفسی مانیتورینگ شوند و صداهای قلبی و ریوی سمع شود ، کبد باید دق شود و سایز آن سنجیده شود . تنفس کودک باید برر سی شود ، ادم دور چشم یا ادم محیطی ممکن است اتفاق بیافتد ، چک مرتب نبض های محیطی و پر شدن مجدد مویرگی بسیار مهم است .

شوک انسدادی :

علت اصلی انسداد تامپوناد قلبی است . از نظر بالینی هرگاه در زمینه تروما یا جراحی اخیر قلب فشار نبض مریض کاهش یافته ، صداهای قلبی گنگ شده ؛ قلب در دق یا کلیشه رادیوگرافی بزرگ شده ، یا انفکاک مکانیکی ، الکتریکی وجود داشته باید به تامپوناد شک کرد ، درمان شامل برطرف کردن انسداد به وسیله آسپیراسیون سوزنی فوری فضای پریکارد است .

نکته : اکوکاردیوگرافی ممکن است تشخیص دهنده باشد لیکن آسپیراسیون سوزنی را نباید به تاخیر انداخت .


ادامه مطلب
تاریخ : چهارشنبه 4 اردیبهشت 1392 | 05:35 ب.ظ | نویسنده : alijan mahmoodi
سیستم تنفسی اکسیژن هوا را طی دم گرفته و وارد خون می نماید سپس خوا این اکسیژن را به سلولهای بدن میرساند

سیستم تنفسی به مجاری فوقانی وتحتانی تقسیم می شود

مجاری  هوایی فوقانی

 شامل:
دهان وبینی
حلق
اپی گلوت(به صورت دریچه ای عمل می کند که هنگام بلع آب وغذا نای را می بندد)
حنجره

مجاری هوایی تحتانی

تراشه که تحت عنوان نای شناخته می شود

برونش ها وبرونشیولها

ریه ها ریه ا توسط دو لایه بنام پرده جنب احاطه می شوند  در صورت سوراخ شدن این پرده ها درجریان صدمان وارده به قفسه سینه  هوا وارد فضای پلور شده وباعث روی هم خوابیدن ریه ا شده و تنگی نفس بسیار شدید برای بیمار ایجاد می کند

دیافراگم: عضله ایست که حفره قفسه سینه را از حفره شکمی  جدا می سازد  وعضله اصلی درگیر در تنفس است در اپر  ضربه به دیافراگم در جریان تصادفات یا سایر موارد بیمار دچار نشانه های تنگی نفس شدید می شود



ادامه مطلب برچسب ها: راه هوایی، air way، ارزیابی راه هوایی،

تاریخ : چهارشنبه 4 اردیبهشت 1392 | 05:34 ب.ظ | نویسنده : alijan mahmoodi
توانایی‌ شناخت‌ نشانه‌های‌ احتمالی‌ فشردگی‌ مغز و به‌ ویژه‌، سطح‌ پاسخ‌دهی‌ بدترشونده‌، بسیار حایز اهمیت‌ است‌. یک‌ جراحت‌ سر باید توجه‌ شما را نسبت‌ به‌ یک‌ صدمه‌ زمینه‌ای‌ عمقی‌تر (مثل‌ شکستگی‌ جمجمه‌) که‌ می‌تواند جدی‌ باشد، جلب‌ کند. همچنین‌ امکان‌ دارد خونریزی‌ در داخل‌ جمجمه‌ رخ‌ دهد و منجر به‌ فشردگی‌ مغز شود. نشت‌ مایع‌ زلال‌ یا خونابه‌ از گوش‌ یا بینی‌، نشانه‌ای‌ از یک‌ آسیب‌ جدی‌ است‌. در مورد تمام‌ مصدومانی‌ که‌ دچار آسیب‌ به‌ سر شده‌اند، باید فرض‌ کرد که‌ آسیب‌ گردنی‌ (نخاعی‌) هم‌ وجود دارد و به‌ درمان‌ آن‌ پرداخت‌  .

هشدار!

سر مصدوم‌ را به‌ دلیل‌ خطر آسب‌ گردنی‌ (نخاعی‌)، بسیار با دقت‌ حرکت‌ دهید. راه‌ تنفسی‌ را به‌ روش‌ «بالا راندن‌ فک‌» باز کنید و تنفس‌ را کنترل‌ کنید. اگر وضعیتی‌ که‌ مصدوم‌ را در آن‌ حالت‌ یافتید، مانع‌ از باز کردن‌ راه‌ تنفسی‌ می‌شود و یا شما نمی‌توانید راه‌ تنفسی‌ را به‌ روش‌ «بالا راندن‌ فک‌» باز کنید، مصدوم‌ را در وضعیت‌ بهبود قرار دهید. اگر به‌ نیروهای‌ کمکی‌ دسترسی‌ دارید، از روش‌ «چرخاندن‌ مثل‌ الوار» استفاده‌ کنید.



ادامه مطلب
تاریخ : چهارشنبه 4 اردیبهشت 1392 | 05:30 ب.ظ | نویسنده : alijan mahmoodi

بلند كردن و حركت دادن بیماران

شما مجبورید برا ی ارائه مراقبتهای حیاتی لازم به بیماران در صحنه ، چندین بار، بیمار را حركت دهید و سپس به بخش اورژانس منتقل كنید . و در بسیاری مواقع مجبور خواهید شد كه بیمار را به موقعیت یا مكان دیگری انتقال دهید . همانطور كه بیمار را ارزیابی می كنید و مراقبتهای حیاتی لازم را انجام می دهید ، باید بیمار را روی یك برانكار چرخدار و یا یك تخته بلند ستون مهره ها انتقال دهید و سپس او را به طرف آمبولانس برده و داخل آمبولانس قرار دهید. بعد از اینكه به بیمارستان رسیدید باید بیمار را از آمبولانس بیرون آورده و روی تخت اتاق معاینه منتقل كنید. به منظور اجتناب از آسیب رساندن به بیمار ، خود و همكارانتان باید یاد بگیرید كه چگونه بیمار را به طور صحیح بلند وحمل كنید و در عین حال بدن خودتان را در وضعیت صحیحی قرار دهید. برای حركت دادن ایمن و درست بیمار در شرایط گوناگون كه در صحنه با آن مواجه خواهید شد باید چگونگی بلند كردن و كشیدن بیمار ، انتقال سریع او از اتومبیل به روی برانكار چرخدار ، كمك به بیمار برا ی انتقال از روی صندلی یا تخت به روی برانكار و بلند كردن او را از كف اتاق به روی برانكار یاد بگیرید . شاید لازم باشد كه بیماری را از روی تخت به برانكار چرخدار منتقل كنید یا او را از پله ها بالا یا پایین ببرید .

شما و گروهتان باید بدانید كه چگونه بیماری را كه مشكوك به آسیب ستون مهره ها است روی یك تخته ستون مهره ها قرار دهید . همچنین باید تكنیك های انتقال سایر بیماران را بدانید . گاهی اوقات شما و گروهتان مجبورید كه بیماری با وزن حدود 136 كیلوگرم حمل كنید . شما باید تكنیك های سوار كردن و پیاده كردن بیمار از برانكار چرخدار به یك تخت معاینه در بخش اورژانس را بدانید. بلند كردن و حمل كردن بیمار، نیاز به انرژی زیادی دارد . برای اطمینان از اینكه به هیچ فردی بطور ناگهانی و غیر قابل انتظار وزن زیادی تحمیل نمی شود و همچنین كاهش خطر آسیب به بیمار یا تكنسین اورژانس ،‌باید بدانید ، در چه موقعیتی نسبت به بیمار قرار بگیرید. و چگونه فرمانهای بلند كردن بیمار را بدهید یا دریافت كنید . تا همه اعضای گروه به صورت همزمان عمل كنند . همینطور لازم است بدانید چگونه كلیه تجهیزات لازم برای حمل بیمار مانند برانكار چرخدار آمبولانس ، برانكار صندلی شكل ، تخته پشت ،‌ برانكاراسكوپ، برانكارتاشو ،‌برانكار سبدی یا برانكار قابل انعطاف را آماده كنید و چه موقع و چگونه از آنها استفاده كنید . این بخش همچنین شامل تكنیك های بلند كردن و حمل بیمار ،‌ اصول حركت دادن بیمار در مواقع اورژانس ،‌ فوری و غیر فوری است . بعلاوه ،‌انواع تجهیزات مورد نیاز و طرز قرار دادن بیمار هم با جزئیات شرح داده خواهد شد .

وضعیت صحیح بدن

مروری بر آناتومی

كمربند شانه روی دنده ها قرار دارد و توسط مهره های پشت كه زیر آن است محافظت می شود . بازوها به آن متصل هستند و از كمربند شانه آویزانند. موقعیكه شخص راست می ایستد مهره های تحمل كننده وزن مخصوص بدن روی یكدیگر قرار میگیرند و روی ساكروم ردیف می شوند . ساكروم علاوه بر تحمل وزن ستون مهره ها جزئی از كمربند لگنی نیز می باشد.

موقعیكه شخص راست می ایستد وزن هر چیزی كه بلند می كند و با دستها حمل می كند روی كمربند شانه ، ستون مهره های زیر آن ، لگن و سپس پاها وارد می شود. هنگام بلند كردن اگر كمربند شانه در راستای لگن و دستها نزدیك پاها قرار گیرد ، نیرو ،‌در یك خط كاملا مستقیم رو به پایین مهره ها كه محكم در ستون مهره ها روی هم قرار گرفته اند وارد می شود .

بنابراین ،‌اگر هنگام بلند كردن اشیاءپشت بدن خم نشود و در وضعیت مستقیم قرار بگیرد ، فشار كمی روی عضلات و رباط ها ی نگهدارنده ستون مهره ای وارد می شود ،‌ و بدین ترتیب وزن زیادی را میتوان بدون آسیب به كمر، بلند و جابجا كرد . با این حال ،‌اگر با پشت خم چیزی را بلندكنید و یاحتی اگر راست بایستید ولی از قسمت لگن خیلی به جلو خم شوید ممكن است به كمر خود آسیب برسانید

اگر كمر در دو وضعیت اخیر قرار گیرد ، كمربند شانه كاملا جلوتر از لگن قرار میگیرد و نیروی حاصل از بلند كردن بجای اینكه به طرف پایین در طول ستون مهره ها وارد شود به طور عرضی به آن وارد می شود . وقتی این وضعیت پیش می آید ،‌به جای اینكه نیرو به هر كدام از مهره های پشت و دیسك بین آنها وارد شود ، به عضلات و تاندون های ستون مهره ها كه از قاعده جمجمه تا لگن كشیده شده اند و از ستون مهره ها محافظت می كنند ،‌وارد می شود . علاوه بر این قسمت فوقانی ستون فقرات و تنه مانند اهرم عمل می كنند به طوری كه نیروی وارد شده به عضلات و لیگامانهای نواحی كمری و ساكرومی بدلیل این خاصیت اهرمی چند برابر نیرویی است كه از مجموع وزن قسمت فوقانی بدن و باری كه بلند می كنید به این نواحی ستون مهره ها وارد می شود بنابراین اولین اصل اساسی در بلند كردن صحیح ،‌ این است كه همیشه كمر را در راستای مستقیم و عمودی راست نگه داریم و شیء‌ را بدون خم كردن كمربلندكنیم .

هنگام بلند كردن ، باید پاهایتان را حدود 40-35 سانتی متر ( به اندازه عرض شانه ها )‌ از هم باز كنید سپس با حفظ راستای مستقیم كمر ،‌ با خم كردن پاها ،‌ قسمت فوقانی بدنتان را پایین بیاورید . پس از اینكه بیمار یا برانكار چرخدار را با دستتان گرفتید و از وضعیت صحیح پاهایتان مطمئن شدید ‌بیمار را با بالا بردن قسمت فوقانی بدن و بازوهایتان و با راست كردن پاهایتان تا زمانی كه دوباره به حالت ایستاده قرار گیرید‌ ، بلند كنید . بعلت اینكه ماهیچه های ران در راه رفتن ،‌بالا رفتن از پله ها و یا دویدن بكارگرفته می شوند ، بسیار ورزیده و قوی هستند . بنابراین ،‌نه تنها ایمن ترین روش برای بلند كردن ،‌بلند كردن با باز كردن پاهایی است كه خم شده اند و در وضعیت صحیحی قرار دارند ،‌ بلكه قدرتمندترین روش برای بلند كردن ، نیز می باشد و بهتر است كه به این روش بلند كردن پرقدرت بگوئیم .

حالت «بلندكردن پرقدرت » برای افرادی كه زانوها و رانهای ضعیفی دارند نیز مفید است .

حتی زمانی كه پشت را به طور صحیح راست نگه داشته اید اگر جسمی سنگین را با بازوهایی كه خیلی كشیده شده اند ، بلند كنید طوری كه دستهایتان به طور قابل ملاحظه ای جلوتر از قدام بدنتان باشد ،‌همان نیروی نامطلوب در عرض ستون مهره ها و نیروی اهرم مانند روی قسمت تحتانی ستون مهره های شما ،‌ وارد خواهد شد .

بنابراین هرگزنباید بیمار یا دیگر اشیاء‌ سنگین را بلند كنید در حالیكه با فاصله زیادی در مقابل تنه یا صورتتان قرار دارد . هر موقع بیماری را بلند یا حمل می كنید ،‌ اطمینان یابید كه بازوها را طوری نگه داشته اید كه دستهایتان تقریبا مجاور سطح قدامی بدنتان می باشد . همیشه وزنی را كه بلند می كنید تا حد ممكن نزدیك به بدن خود نگه دارید .

از وارد شدن نیروی جانبی به ستون مهره ها و وارد شدن نیروی اهرم مانند پهلو به قسمت تحتانی ستون مهره ها نیز باید اجتناب شود . اگر تنها با یك بازو یا در وضعیتی كه یك بازو بیشتر از بازوی دیگر كشیده شده است ، شیئی را بلند كنید ،‌ نیروی بیشتری به یك كمربند شانه ای وارد می شود كه منجر به اعمال نیرویی در عرض ستون مهره ها خواهد شد . ‌برای جلوگیری از آن ، ‌بازوهای خود را تقریباً‌ با یك فاصله ازهم نگه دارید مثل حالتی كه بازوها از دو طرف بدن آویزان هستند طوری كه وزن به طور یكسان توزیع شده و دقیقا در مركز آنها قرار گرفته باشد . اگر موقعیكه آماده می شوید جسمی را بلند كنید جسم بین هر دو بازو یا دقیقا در مركز شانه ها قرار نگرفته ، بدن خود را بچرخانید و یا به سمت چپ و راست حركت كنید تازمانی كه وزن دقیقا متوازن شود و در مركز قرار گیرد . برای بلند كردن ایمن و ایجاد «بلندكردن پرقدرت » باید مراحل زیر را بكار گیرید .

(مهارتهای عملی 1-6 )

1- پشت خود را در راستای مستقیم و طبیعی خود محكم كنید . از ماهیچه های شكمی خود برای قفل كردن آن استفاده كنید در حالی كه كمی به سمت داخل انحنا دارد .

2- پاهایتان را 40-35 سانتی متر از هم بازكنید و زانو بزنید تا تنه و بازوهایتان پایین تر بیایند .

3- با بازوهایی كه در هر دو طرف بدن به پایین كشیده شده ،‌برانكار چرخدار یا تخته پشت را بگیرید طوری كه كف دستهایتان به سمت بالا باشد طوری كه دستهای شما تقریباً‌ مجاور قسمت قدامی تنه شما قرار گیرد .

4- وضعیت و حالت خود را تنظیم كنید تا جسم طوری قرار گیرد كه وزن آن به طور مساوی به هر دو بازو منتقل شود . (مرحله 1)

5- اگر لازم است ،‌ دوباره وضعیت پاهایتان را تنظیم كنید طوری كه در حدود 40-35 سانتی متر از هم فاصله داشته باشند و یك پا كمی جلوتر قرار گیرد و بچرخید تا اینكه شما و مركز ثقل تان درست بین آنها قرار گیرد . اطمینان حاصل كنید كه شی‌ء‌بین دو پای شما قرار دارد ،‌پاهایتان را صاف نگه دارید و وزنتان را به طرف پاشنه پاها و یا درست پشت آنها توزیع كنید (مرحله 2)

6- با بازوهایی كه به طرف پایین كشیده شده و با راست كردن پاها تا زمانی كه كاملا بایستید جسم را بلند كنید . اطمینان حاصل كنید كه پشتتان در راستای مستقیم قرار دارد و قسمت فوقانی تنه شما قبل از مفصل هیپ بالا می آید . (مرحله 3)

 

مهارتهای عملی 1-6: اجرای بلند كردن صحیح

1- پشتتان را به صورت راست به داخل قفل كنید . پاهایتان را كمی از هم باز و خم كنید . بك بورد را بگیرید و كف دستها را به سمت بالا و درست در مقابل خود بگیرید . مركز وزن را بین بازوهای خود متوازن كنید .

2- پاهایتان را طوری قرار دهید كه شیء بین آنها قرار گیرد و وزن را توزیع كنید .

3- پاهای خود را راست كنید ، شیئ را بلند كنید و پشت خود را قفل كنید .


این مراحل را در هنگام گذاشتن برانكار چرخدار روی زمین به طور معكوس انجام دهید همیشه بخاطر داشته باشید كه هرگز از كمر خم نشوید . ایمنی شما هم مانند ایمنی دیگر تكنسین های پایه اورژانس و بیمار بستگی به استفاده از تكنیك های صحیح بلند كردن ،‌نگه داشتن و در دست گرفتن صحیح دارد . هنگامی كه بیمار را بلند و یا حمل می كنید اگر به طور صحیح برانكارچرخدار و یا بیمار را نگیرید قادر نخواهید بود كه سهم درستی از وزن را نگه دارید و احتمال زیادی وجود دارد كه ناگهان بیمار از یك یا دو دستتان رها شود . اگر موقتا بیمار از یك دست یا دو دستتان رها شود ،‌ توزیع وزن و موقعیت برانكار چرخدار ناگهان تغییر می كند و بقیه اعضای گروه باید به سرعت آنرا تا یك فاصلة‌ امنی از زمین نگه دارند تا از انداختن بیمار اجتناب كنند . درنتیجه ، نیروی عرضی ناگهانی خیلی زیادی ممكن است به ستون مهره های هركدام از آنها وارد شود و باعث آسیب به قسمت تحتانی ستون مهره ها شود .

برای اینكه درهنگام بلند كردن بیمار حداكثر نیرو را از دستانتان كسب كنید (شكل 4-6)

هر یك از دستهای خود را زیر وسیله مربوطه قرار دهید در حالیكه كف دست شما رو به بالا باشد و انگشت شست شما بازباشد دستتان را تا وقتی كه انگشت شست مانع شود به زیر وسیله مربوطه جلو ببرید . سپس انگشتان و شست خود را با زاویه یكسان روی وسیله خم كنید . طوری كه وسیله محكم در قوس كف دستتان قرار گیرد . هنگامی كه كف دستها رو به بالاست بازو و دستها بیشترین قدرت بالا بردن را دارند . زمانیكه یك برانكار چرخدار یا بك بورد را میگیرد باید دستانتان حداقل 25 سانتری متر از هم فاصله داشته باشند . اگر پس از صاف كردن پاهایتان و ایستادن می خواهید شی‌ء را بالاتر ببرید‌، باید در حالیكه آن را محكم در كف دستتان گرفته اید ،‌بازوهایتان را از محل مفصل آرنج خم كنید . هرگز نباید یك تخت تا شو یا بك بورد را در حالیكه كف دست رو به پایین است بگیرید . اگر در هنگام بلند كردن كف دستها روبه پایین باشد ،‌بجای اینكه وزن روی كف دستهاباشد روی انگشتان است . در این حالت ،‌ نوك انگشتان و شست زیردستگیره قرار می گیرد و اگر نیروی وزن باعث دور شدن آنها از هم شود ،‌دستگیره از دستتان رها خواهد شد .

اگر می خواهید بیمار را به ملحفه یا پتوی روی تختش بلند كنید ،‌ باید او را وسط ملحفه قرار دهید و دو طرف ملحفه را محكم بپیچانید با این روش یك دستگیرة استوانه ای شكل درست می شود كه به راحتی می توانید از آن برای بلند كردن بیمار استفاده كنید .

موقعیكه بیمار را مستقیما بلند می كنید ، باید او را محكم با دستتان بگیرید طوری كه مطمئن شوید كه بیمار از دستانتان رها نخواهد شد .

وزن و توزیع آن

تا جایی كه امكان دارد ، باید از برانكار چرخدار برای حمل بیمار استفاده كنید ولی در مواقعی كه برانكار چرخدار موجود نباشد ،‌شما باید قوانین حمل بیمار روی برانكار را بدانید ،‌ این قوانین در جدول 1-6 لیست شده اند .

اگر بیمار در وضعیت خوابیده به پشت روی بك بورد قرار دارد یا در وضعیت نیمه نشسته روی برانكارقرار گرفته است . وزن او در دو انتهای وسیله ، به طور یكسان توزیع نمی شود . 68 تا 78 درصد وزن بدن یك بیمار در وضعیت افقی در قسمت تنه است . پس بیشتر وزن بیمار روی نیمه ای از وسیله است كه سر بیمار قرار دارد تا نیمه أی از وسیله كه پای بیمار قرار دارد .

در «روش حمل لوزی » بیمار روی بك بورد یا برانكار باید توسط چهار تكنسین پایه طوری بلند و حمل شود كه یك تكنسین در سر برانكار،‌ یكی در انتهای برانكارو دونفر در دو طرف برانكار قرار داشته باشند ( شكل 6-6) و

( مهارتهای عملی2-6) . برای انجام روش حمل لوزی این مراحل را انجام دهید .

1- برای بهترین توازن وزن دو تكنسینی كه در طرفین وسیله قرار دارند باید طوری قرار گیرند كه بتوانند با یك دست خود لبه وسیله را در مجاورت لگن بیمار و با دست دیگر خود ،‌ لبه وسیله را در مجاورت قسمت میانی قفسه سینه بیمار بگیرند . هر چهار نفر وسیله را بلند میكنند در حالیكه صورتشان به سمت بیمار است (مرحله 1 )

جدول 1-6 قوانین حمل بیمار روی برانكار

- از وزنی كه باید بلند كنید و میزان توانایی افراد گروهتان آگاه باشید .

- حركات خود را با دیگر اعضای تیمی كه با آنها مدام درارتباط هستید هماهنگ كنید

- بدن خود را درهنگام حمل بیمار نچرخانید .

- وزنی را كه حمل میكنید تا حد ممكن نزدیك به بدن خود نگاه دارید در حالی كه پشت خود را در راستای مستقیم نگاه داشته اید .

- مطمئن شوید كه از قسمت مفصل ران خم و راست می شوید نه از كمر و زانوهای خود را در حالی كه كمر در راستای مستقیم خود قرار دارد و خم نشده است‌ ، خم كنید .

2- پس از بلند كردن وزن مربوطه ، ‌تكنسین اورژانسی كه در انتهای برانكار قرار گرفته می چرخد تا طوری قرار گیرد كه پشتش به طرف بیمار باشد(مرحله2)

3- دو تكنسینی كه در طرفین برانكار ایستاده اند ،‌ دستی را كه مجاور قسمت میانی قفسه سینه بیمار می باشد طوری قرار میدهند كه كف دست رو به پائین قرار گیرد و سپس دست دیگرشان را رها میكنند (مرحله3)

4- دو تكنسین پایه ای كه در طرفین برانكار قرار دارند طوری می چرخند كه پشت آنها به طرف بیمار باشد .

بنابراین هر 4 نفر به یك طرف رو می كنند تا بتوانند بیمار را به طرف جلو حركت دهند . كمترین وزن توسط تكنسینی حمل می شود كه انتهای برانكار را گرفته است . بنابراین باید شروع حركت توسط این تكنسین باشد طوری كه بچرخد در حالیكه پشتش به بیما راست انتهای وسیله را بگیرید .

(مرحله 4)

همچنین شروع حمل بیمار توسط تكنسینی كه انتهای برانكار را گرفته ،‌باعث می شود تا اگر بیمار هوشیار است دیدش در راستای حركت باشد .

لازم است كه شما و گروهتان از تكنیك های صحیح بلند كردن برانكار استفاده كنید . باید همچنین مطمئن شوید كه اعضای گروهتان تقریباً‌ قد و قدرت یكسانی دارند .

 

مهارتهای عملی 2-6 اجرای حمل الماسی :

1- طوری بایستید كه روبروی بیمار قرار بگیرید .

2- بعد از بلند كردن بیمار ، تكنسینی كه در قسمت پاها ایستاده بر می گردد و رو به جلو می ایستد .

3- تكنسینهایی كه در اطراف ایستاده اند دستی كه در قسمت سر قرار دارد را به صورت كف دست رو به پایین برمی گردانند و دست دیگر را رها می كنند .

4- تكنسین ها در هر طرف به سمت انتهای برانكار بر می گردند .

یكی از روشهای بلند كردن و حمل بیمار روی یك بك بورد روش « حمل با یك دست » است (مهارتهای عملی 3-6) .

در این روش چهار تكنسین یا بیشتر ، هر كدام با یك دست بك بورد را طوری حمل می كند كه در حال راه رفتن باشد . مراحل این روش به این ترتیب است :

1- قبل از بلند كردن بك بورد باید حداقل دو تكنسین در هر طرف بك بورد رو به روی هم قرار گیرند و با هر دو دست خود بك بورد را بگیرند

( مرحله 1)

2- با استفاده از تكنیكهای صحیح بلند كردن بدون اینكه از كمر خم شوید ،‌بك بورد را تا ارتفاع لازم بلند كنید (مرحله 2)

3- در حالی كه بك بورد را تا ارتفاع لازم ، بلند كرده اید‌ ، شما و همكارانتان به جهتی كه شما حركت خواهید كرد بر میگردید و همزمان یك دست خود را آزاد می كنید (مرحله 3)

مهارتهای عملی 3- 6 اجرای تكنیك حمل یك دستی :

1- روبروی هم بایستید و از هر دو دست استفاده كنید .

2- بك بورد را به ارتفاع حمل بلند كنید .

به جهتی برگردید كه حركت خواهید كرد و از یك دست استفاده كنید .

باید بك بورد را در حالی كه پشتتان خم نشده بلند یا حمل كنید . اگر مجبورید برای جبران عدم توازن وزن روی پهلوهای خود خم شوید احتمالاً‌ بیش از محدودیت وزنی خود متحمل فشار می شوید . برای اجتناب از این حالت لازم است كه كمك بیشتری بخواهید و یا دوباره تكنیك حمل را ارزیابی كنید در غیر این صورت به خود آسیب می رسانید و یا بیمار را می اندازید .

روش حمل لوزی در مقایسه با حملی كه در آن دو تكنسین در هر طرف بك بورد هستند و تكنسینی سر و انتهای برانكار را نگرفته است ثبات بیشتری دارد . هنگامی كه دو تكنسین پایه در هر طرف هستند هر تكنسین تنها می تواند بك بورد یا برانكار را تنها با یك دست نگه دارد . با این حال هر دو روش حمل كه در بالا توضیح داده شد ،‌ در صحنه كاربرد زیادی دارد و توصیه می شود .

هنگامی كه بیمار باید در داخل ساختمان حمل شود از روش حمل لوزری استفاده كنید

حمل بیمار از چهار چوب در باریك :

الف – بایستید طوریكه رویتان به سمت بیمار باشد تا زمانی كه به سمت مسیر حركت می كنید .

ب- اگر حال یا در خیلی باریك باشد ، تكنسین هایی كه در طرفین برانكار ایستاده اند ، لازم است كه حركت كنند . یكی باید پهلوی تكنسینی كه در ابتدای برانكار قرار دارد حركت كند و در حمل بار به او كمك كند . دیگری باید در جلو حركت كند و از پشت تكنسینی كه انتهای برانكار را حمل می كند در مسیر هدایت كند

اگر باید بیمار را از درون یك راه رو باریك یا حال باریك حمل كنید ، ابتدا بایستید و بچرخید تا در وضعیت اولیه خود ،‌رو به بیمار قرار گیرید . سپس با قدمهای كوچك و كوتاه میتوانید از درون راهرو حركت كنید . اگر چهارچوب در ، برای عبور دو تكنسینی كه در طرفین بك بورد قرار دارند خیلی باریك است یكی از آنها باید قبل از بك بورد یا برانكار از در عبور كند . همانطور كه سه تكنسین دیگر به آهستگی از میان در عبور میكنند تكنسینی كه قبل از بك بورد وارد شده باید بك بورد را از طرف دیگر در بگیرد قبل از اینكه تكنسینی كه هنوز در كنار بك بورد است به در برسد و عبور كند .

در مواقعی كه راهرو ،‌درب خروجی و یا پلكان خیلی باریك باشد تنها میتوان بك بورد یا برانكار را با گرفتن سر و انتهای آن حمل كرد . در این مواقع ، تكنسینهایی كه در دو طرف برانكار هستند باید دوباره جابجا شوند و به آنهایی كه در دو انتهای برانكار می باشند ،‌ كمك كنند .یك نفر باید كنار تكنسینی كه سربرانكار را گرفته قرار گیرد به او كمك كند و دیگری باید در جلو حركت كند و كمربند تكنسینی كه انتهای برانكار را گرفته ، بگیرد و او را نگاه دارد و راهنمایی كند .

موقعیكه باید یك بیمار را به بالا و پایین یك راه پله یا دیگر شیب های تند حمل كنید اگر ممكن است از صندلی چرخدار استفاده كنید . در مواردی كه مجبورید از یك بك بورد یا برانكار استفاده كنید باید بدن بیمار طوری روی این وسایل محكم شده باشد كه هنگامی كه برانكار در شیب تندی قرار میگیرد بیمار از روی برانكار نلغزد.

(مهارتهای عملی4-6)

1- یك نوار را با عبور از زیر بغل روی قسمت فوقانی تنه ، محكم كنید ، نوار نباید از روی بازوهای بیمار رد شود . نوار به دسته ها در دو طرف بك بورد طوری بسته می شود كه بیمار به طرف انتهای بك بورد نلغزد . با نوار بیمار را محكم به بك بورد ببندید (مرحله1)

2- موقعیكه بیمار را به پایین پله ها یا یك شیب حمل می كنید بك بورد یا برانكار باید طوری گرفته شود كه سر برانكار بالاتر از انتهای آن قرار گیرد و تكنسینی كه انتهای برانكار را گرفته ،‌ حركت را شروع كند (مرحله2)

3- موقعیكه بیمار را به بالای پله ها یا شیب حمل می كنید‌ ، برانكار طوری گرفته می شود كه باز هم سر برانكار بالاتر از انتهای آن قرار گیرد ولی تكنسینی كه سر برانكار راگرفته ،‌ حركت را شروع كند (مرحله 3)

 


مهارتهای عملی 4-6 حمل بیمار بر روی پله ها :

1- بیمار را با استفاده از تسمه ها (بندها) محكم كنید

2- بیمار را به پایین پله ها ببرید طوری كه ابتدا پا و سپس سر برده شود .

1- هنگام بالا بردن اول سر حمل شود .

« برانكار چرخدار آمبولانس‌» یا تخت تاشو دارای طراحی خاصی است كه باتوجه به طراحی و خصوصیات آن ،‌20 تا 40 كیلوگرم وزن دارد و می تواند روی زمین بغلتد ،‌  . بعلت اینكه وزنش به وزن بیمار اضافه می شود ،‌ بیشتر باید غلتیده شود تا اینكه به بالا یا پایین پله برده شود .

موقعیكه بیمار بالای پله ها است باید برانكار چرخ دار آمبولانس را در پای پله ها ،‌قرار دهید ، و برای بیمار آماده كنید ، سپس باید صندلی چرخدار پله یا بك بورد را بالای پله ها ببرید . هر دوی این ابزار به طور قابل ملاحظه ای سبك تر از برانكار چرخدار هستند و میتوان با آن بیمار را به پایین پله ها نزد یك برانكار چرخدار آمبولانس برد . برای پایین آوردن بیمار نزدیك برانكار اگر شرایط بیمار اجازه می دهد كه بنشیند با صندلی پله او را به پایین بیاورید  . همینكه برانكار می رسید ، ‌بیمار را از صندلی پله به تخت تا شو منتقل كنید . ولی در مواقعیكه بیمار ایست قلبی دارد ،‌یا باید در حالت دراز كشیده حركت داده شود یا باید بی حركت سازی را انجام دهید به جای استفاده از صندلی پله ، ‌بیمار را روی بك بورد قرار دهید . « بك بورد‌ » وسیله ای است كه برای بیمارانی كه مظنون به آسیب های مفصل ران ،‌لگن ، ‌ستون مهره ها یا جراحتهای تحتانی دست و پا هستند استفاده می شود و تخته ستون مهره ها ، ‌تخته آسیب یا بك بورد بلندهم نامیده می شود  . سپس میتوانید بیمار را با بك بورد به سمت برانكار كه پایین پله ها آماده است ببرید . وقتی به برانكاررسیدیدهم بك بورد وهم بیمار را روی آن قرار دهید و با نوارهای بیشتری آنرا محكم كنید .

 

راهنمایی ها و دستورات حمل بیمار 

برای بلند كردن و حمل ایمن یك بیمار ،‌شما و گروهتان باید هر حركتی را بفهمید و پیش بینی كنید . هر حركت باید به صورت هماهنگ اجرا شود رهبر گروه باید بگوید كه هر عضو گروه كجا قرارگیرد و قبل ازاینكه چیزی را بلند كنند به سرعت توالی مراحلی را كه اجرا خواهد شد را بگوید تا مطمئن شود كه گروه از كاری كه قرار است انجام شود ،‌مطلع می باشند . اگر شما باید بیمار را طی مراحل مجزا بلند و حمل كنید ،‌رهبر باید یك شرح اجمالی كوتاهی از مراحل را بدهد و سپس درست قبل از انجام آن مرحله ،‌ جزئیات بیشتری را توضیح دهد . دستورات كه قبل از بلندكردن یا حمل واقعی یا هر تغییر قابل ملاحظه ای در حركت داده می شود باید در دو مرحله داده شود : فرمان آمادگی و فرمان اجراء‌ . برای مثال ،‌ اگر رهبر تیم میگوید « همه برای توقف آماده باشند ، توقف » ، جمله « همه برای توقف آماده باشند » توجه شما را جلب میكند و مشخص می كند كه چه كسی باید عمل كند ،‌ و همه را برای عمل آماده می كند و‌ بیان «توقف» لحظه دقیق اجرا را نشان می دهد دستورات اجرا باید با صدای بلندتر صادر شود . اغلب شمارش معكوس هنگام بلند كردن بیمار موثر است . برای اجتناب از گیج شدن در استفاده از شمارش معكوس ،‌همیشه روشن كنید كه آیا عدد «سه» قسمتی از دستور آمادگی است یامانند فرمان اجرا عمل میكند . شما می توانید بگویید «ما با شماره سه بلند می كنیم یك ، دو ،‌ سه » یا « تا شماره سه می شمارم و سپس بلند می كنیم یك ، دو ، سه – بلند كنید »


دستورالعمل های دیگر بلند و حمل كردن

قبل از تلاش برای بلند كردن بیمار باید تخمین بزنید چقدر وزن دارد . معمولا بیماران بزرگسال بین 45 تا 95 كیلوگرم وزن دارند . اگر شما و دیگر تكنسین اورژانس روشهای صحیح را بدانید این وزن را بدون خطر می توانید بلند كنید . بسته به قدرت فردی ‌شما و تكنسین دیگر ، حتی ممكن است رعایت اصول با ایمنی بیمار سنگین تر را هم بالا ببرید . با این حال در صورت امكان بهتر است كه از چهار تكنسین برای بلند كردن استفاده كنید . باید بدانید كه چه وزنی را میتوانید با ایمنی و به راحتی بلند كنید و نباید سعی كنید كه وزنی بیشتر از سهم خودتان ،‌ حمل كنید . اگر در هنگام بلند كردن احساس كردید كه وزن بیمار بیش ازظرفیت شماست عمل بلند كردن را متوقف كنید و بخواهید كه همكارانتان بیمار را دوباره زمین بگذارند . سپس قبل از اینكه كوشش كنید بیمار را دوباره بلند كنید باید درخواست كمك اضافی كنید باید به وضوح و به طور مستمر با همكارتان و سایر امدادگران در هنگام بلند كردن بیمار ارتباط داشته باشید .

صرف نظر از قدرت فردی نباید سعی كنید بیماری را كه بیش از 115 كیلوگرم وزن دارد را با كمتر از چهار امدادگر حمل كنید .

قوانین باید دارای روشهایی باشد كه به سرعت كمك اضافی را برای بلند یا حمل كردن چنین بیماری در اختیار گروه قرار دهد و یا در مورد بیماری كه دچار ایست قلبی شده مراقبت لازم را در صحنه و هنگام حركت و انتقال بیمار ارائه دهد . بعلاوه باید بدانیدتجهیزاتی كه در اختیار دارید چه وزنی را میتوانند تحمل كنند و اینكه چكونه به بیمارانی كه وزنشان بیش از قدرت شماست خدمات ارائه دهید . عموما تكنیك ها ،‌ تجهیزات و منابع خاصی برای حمل بیمار با وزن بیش از135 كیلوگرم به سوی آمبولانس لازم است . این منابع تجهیزات باید به هنگام ورود شما فراخوانده شوند .

بعلت اینكه بیش از نیمی از وزن بیمار درقسمت سر بك بورد یا برانكار است ،‌قویترین تكنسین در دسترس ، باید در سر وسیله قرار گیرد . حتی در هنگام حمل بیمار با چهار تكنسین یا بیشتر ، ‌فشار روی تكنسینی است كه سروسیله را حمل میكند بخصوص هنگامی كه باید به سلامت از یك منطقه باریك یا راه پله رد شوید . در حمل بیماری به بالا یا پایین پله ها ،‌ به طور نسبی وزن سنگین تر به تكنسینی وارد می شود كه انتهای وسیله را حمل میكند . باید پیش بینی این وضعیت را بكنید و در چنین مواردی دو تكنسین قویتر را در سر و انتهای برانكار قرار بدهید . بخاطر سراشیبی مسیر پله ها ،‌ اگر یك یا دو تكنسین به طور قابل ملاحظه ای تفاوت قد دارند بهتر است كه تكنسین كوتاهتر در سرو تكنسین بلندتر در انتهای برانكار یا بك بورد قرار گیرد .

اگر احساس می كنید كه به حداكثر توان خود برای بلند كردن نزدیك می شوید باید یا پس از تغییر دادن موقعیت خود نسبت به برانكار یا بك بورد یا پس از درخواست كمك اضافی ، مجدداً اقدام به بلند كردن و حمل بیمار كنید . اگر امكان دارد برای حمل بیمار روی پله ها به جای برانكار ،‌از صندلی پله استفاده كنید


ادامه مطلب برچسب ها: انواع حمل بیمار، جابجایی بیمار، حمل بیمار، حمل صحیحبیمار،

  • پست بای
  • قالب بلاگفا
  • ضایعات